Hellfest zou Hellfest niet zijn zonder een aantal acts die ons haarfijn uitleggen waar 'hell' precies voor staat. Dat kan gaan van oorlogstaferelen (Sabaton, Ensiferum, Saxon) en de naweeën ervan (Slayer) tot occultisme (Behemoth), ware godslastering (Blaspheme) en brutaliteiten (Suffocation, Bloodbath). De derde dag van Hellfest deed z'n naam met andere woorden alle eer aan. Weg liefelijke oorden, maak plaats voor krijgsheren, oorlogsmachines en geweld want 'de wortel van alle kwaad is het hart van een zwarte ziel' aldus Slayer in "South Of Heaven". 

De eerste band waar we het terrein voor betraden was voor onze vrienden van Sabaton. Altijd stellen we ons weer de vraag waarom een groep van dit kaliber op de meeste festivals nog op zo'n vroeg uur als half twaalf hun podiumkunsten moet bewijzen. De zes Zweden trokken sterk van leer met "The Art Of War", gevolgd door "Coat Of Arms" van het gelijknamige album. De achtergrondvocalen van de diverse bandleden klonken hierbij erg bevlogen. Zanger Joakim was uiterst sympathiek in z'n woordje naar de fans toe, ook al omschreef hij het half uurtje dat hij toegewezen kreeg als een 'teenage fuck'. De toeschouwers droegen de band op handen na prima uitvoeringen van "Cliffs Of Gallipoli", het massaal meegezongen "Primo Victoria" en afsluiter "Metal Machine". (KG)

Eluveitie had een opvallend leuke aankleding meegebracht vanuit hun thuishaven Winterthur in Zwitserland. De folkband onder leiding van Christian "Chrigel" Glanzmann heeft net een nieuwe volschijf uit en daar werd duchtig uit gepuurd. Authentieke en elektrische klanken, aangezwengeld door stoere deathgrunts hakten stevig op het publiek in en de eerste crowdsurfers van de zondag lieten zich voluit gaan aan mainstage 2. Sommigen onder hen kwamen daarbij niet ongeschonden uit het strijdperk. Wie dacht dat Eluveitie een ééndagsvlieg was, kon vaststellen dat de carrière van de zes heren en twee dames het hoogtepunt nog lang niet heeft bereikt. (KG)

Over naar het powercollectief van Matt Sinner. Wat een schreeuw van frontman Ralf Scheepers om de gig van Primal Fear in te luiden! De Duitste powerzanger was sowieso in een supervorm maar desondanks reageerde het publiek vrij matig. Aan de songkeuze lag het niet, want met loepzuivere performances van "Death Trap", "Killbound", "Chainbreaker", "Nuclear Fire" en hét metal anthem "Metal Is Forever" had de band uit Stuttgart een pak meer respons mogen krijgen. (KG)

Met U.D.O. keerden we opnieuw terug naar Duitsland. De powermetal van voormalig Acceptfrontman Udo Dirkschneider sloeg aan bij een groot deel van de Hellfesters en dit terwijl de kleine generaal met de drilboorstem niet meteen de grootste prijsbeesten in z'n veertig minuten speeltijd had gestopt. "Vendetta", "Dominator" en "The Bullet And The Bomb" zijn weliswaar geen zwakke nummers, maar de weinige opzwepende nummers als "Metal Heart" en Acceptklassieker "Balls To The Wall" die wél een plaatsje veroverden in de set, werden op meer gejuich onthaald. De doortocht van U.D.O. was daarmee niet spectaculair maar gewoon oké. (KG)

Behemoth was geweldig zoals altijd. Hoe kan een band zo precies hetzelfde klinken als in hun albums en altijd goed optreden? Behemoth is zonder enige twijfel een van de meest opkomende bands van laatste jaren. Dit optreden was dus een bewijs. Publiek was ook heel enthousiast, dat merkte je door alle headbangende en meezingende metalheads die tegelijk ook aan het luchtgitaar spelen waren. De setlist van vijftig minuten bevatte veel bekende nummers zoals "Ov Fire and the Void", "Demigod", "Slaves Shall Save" and "At the Left Hand of God". (DA)  

Stone Sour bewees dat ze beter op festivals optreden dan in clubs, omwille van de moshende metalheads. Omdat er geen rustige nummers als "Bother" of "Through the Glass" werden gebracht, maar enkel stevige nummers als "Whatever May Come" en "Get Inside" bleek het onmogelijk om de mosh te stoppen gedurende het optreden. Naast hun bekende nummers speelden ze ook enkele nummers van hun nieuwe album dat begin herfst uitkomt. Het grappigste moment was toen Corey Taylor het publiek leerde dansen tijdens "Idle Hands". Zoals hij zelf ook beweerde in het begin van het nummer, was zijn dans de belachelijkste ooit! (DA)

De Canadese progpaus Hevy Devy was met z'n Devin Townsend Project voor de eerste keer in Europa en dat mocht wel na de twee schitterende conceptalbums 'Addicted' en 'Ki'. Omwille van het (soms psychedelische) proggeneuzel van Townsend, was het te verwachten dat het publiek niet massaal uit z'n dak zou gaan, maar dat hoefde ook niet. Genieten was het sleutelwoord van de luistermuziek die de zelfverklaarde 'nerd' keurig uit zijn donkergrijze B.C. Rich perste. De Canadees trok nu en dan een gekke bek, vertelde regelmatig een gortdroge mop en bleek vooral zo'n charisma uit te stralen dat 'ie zondag voor het eerste hoogtepunt op de mainstage zorgde. De hooggespannen verwachtingen werden hiermee volledig ingelost. (KG)

Saxon trapte bizar af: "Seek And Destroy" van Metallica ging het begin van de show vooraf waarna zanger Biff Byford op ongecompliceerde wijze met "Motorcycle Man" en "Heavy Metal Thunder" het vuur aan de lont stak. De NWOBHM-act is een festivalband bij uitstek en het vijftal stond in Clisson als een rots in de branding. De gitaartandem Quinn/Scarrett spuwde vette solo's en ook het spelletje tijdens "Wheels Of Steel" werd 150 jaar na diens inauguratie goed opgevolgd. Hekkensluiter "Denim & Leather" droeg de band op aan de vorige maand overleden Ronnie James Dio, een persoonlijke vriend van Byford. (KG)

Lemmy Kilmister, Phil Campbell en Mikky Dee, tezamen Motörhead genieten na een kleine eeuw trouwe dienst nog altijd een immense populariteit. De tijdloze rock-'n-roll van de Britten op de tonen van "In The Name Of Tragedy", "Civil War" en "Motorizer" werd met veel applaus bejubeld en de om en bij de twintigduizend aanwezigen gingen wild op "Killed By Death" (eventueel dankzij de go-go danseres die de boel opleukte?) en het obligatoire "Ace Of Spades". Lemmy, wiens stemtimbre de laatste jaren vocaal meer en meer op dat van Ozzy Osbourne begint te gelijken, bedankte het enthousiasme van zijn fans met een wervelend "Overkill". (KG)

Het leek erop alsof Slayer hun set in het donker zou moeten afwerken want tijdens de eerste openingssongs "World Painted Blood" en "War Ensemble" moest de Amerikaanse thrashband het met een schrale verlichting stellen. Dat verbeterde zienderogen naarmate de show vlotte met rode en witte lichteffecten die - van zodra het combo sneller ging spelen - hysterisch in het rond flikkerden. Zanger/bassist Tom Araya was erg spraakzaam, daar waar hij in het verleden zijn publiek nauwelijks toesprak. Het viertal uit Los Angeles gaf een bloemlezing uit de rijke carrière met uitvoeringen van onder andere "Angel Of Death", "God Hates Us All" en "Dead Skin Mask". Weer viel op hoe Hannemann en King hun gitaarsolo's ter plekke stonden te improviseren. Ondanks deze kanttekening behield Slayer de aandacht en met "Raining Blood" kwam een einde aan een toch wel memorabele set. (KG)

De grootste opkomst voor Hellfest ooit en daar zullen de vier schminksmoelen van Kiss waarschijnlijk voor iets tussen gezeten hebben, getuige de vele pseudo-Demons en Starchilderen in het publiek. Het siert de echte Kissers dat ze niet voor een pure 'best of' opteerden, maar met "Modern Day Delilah", "I'm An Animal" en "Say Yeah" drie songs uit het laatste 'Sonic Boom' speelden. Verder niets nieuws onder de kleurrijke zon - de opstijgende Demon, Starchild die over het publiek vliegt, explosies alom – of het zou Paul Stanley moeten zijn die samen met het publiek de Marseillaise uit volle borst zong. "Deuce", "Black Diamond", "Love Gun", "Shout It Out Loud"…Een gedroomd optreden waar vele fans nog lang over zullen dromen! (KM)  

Het programmaboekje omschreef hen als noise, al vond ik vooral veel sludge elementen terug in de set van 16, een Californisch gezelschap waar ik ooit al vaag wel eens iets van had gehoord. Een bevreemdende sfeer en een misschien nog vreemdere zanger waren de grootste troef van deze band, die naast sludge ook hier een daar een pure hardcoreriff lieten horen. Uit mijn ooghoeken zag ik de frontlinies van het publiek in extase genieten.(MM)

Hippies! Zo zien ze eruit, de mannen van Saviours… hippies met bandana's en een stevige knipoog naar de rock van ondermeer Motörhead. De stonermetallers waren me niet bekend en konden me daar in Frankrijk niet echt overtuigen van hun kunnen. Muzikaal klonk het oké, de stem ging wel, maar meer dan dat kan er ook niet van gezegd worden. Al bleek ik niet helemaal alleen te staan met mijn standpunt, wat meteen duidelijk was aan de magere opkomst voor de set van de heren uit Oakland, Californië.(MM)

De hybride machine onder de naam Mondo Generator is het kindje van bassist Nick Oliveiri, die we nog kennen van onder meer Kyuss, The Dwarves en QOTSA. Hun unieke geluid valt misschien het best te omschrijven als een mix tussen stoner en punk en de verwachtingen lagen hoog gespannen naar de opkomst in de tent te beoordelen. Het Amerikaanse drietal stelde allesbehalve teleur en bracht een strakke set waarin de nummers elkaar in een sneltempo opvolgden. De zaal sloot de ogen en ging volledig op in de door deze generator opgewekte sfeer.(MM)

Mathcore van de bovenste plank, dat is The Dillinger Escape Plan nog steeds. Hun fascinerende stijl wekte veel interesse, want de kleine tent zat ondanks het late uur toch nog propvol. Met een quasi dierlijke energie voert boegbeeld Greg Puciato zijn troepen aan en het publiek volgt hem bijna blindelings in alles wat hij hen voorschotelt. Als een bende wildemannen gaat het vijftal tekeer en de kapitein van dit stelletje ongeregeld beklimt zelfs meerdere malen de stellingen, tot groot jolijt van zijn mede-bandleden en het Franse volkje.(MM)

Hoewel Maurizio Iacono het al druk genoeg heeft met zijn pizzashop en Kataklysm vond hij toch nog de tijd om Ex Deo op te richten. Het project waarop hij terug gaat naar de tijd der Romeinen. Ook al oogde het allemaal zeer fraai, muzikaal kon het in de goed gevulde Rockhard tent stukken beter. Nummers zoals "Legio XIII" en "Romulus" klinken sterk op plaat, maar live schoot de band tekort, ook al kon de band rekenen op een goed geluid zoals de meeste bands in de Rockhardtent. (VVDA)

Katatonia was niet slecht, maar klinkt meestal beter in hun eigen clubconcerten. Hun performance op Hellfest diende als een uitrustmoment na Behemoth, waar je rustig kan zitten of liggen achteraan de tent en genieten van deze progressieve doomband. Vooral "My Twin" en "July" kreeg veel meezingers. (DA)

Wie een muur van geluid wou, mocht zeker en vast Suffocation niet links laten liggen. Zoals gewoonlijk hadden ze ook nu weer aan alles de pest. Dus genoeg agressie om een hele reeks nummers op hun fans af te vuren. De publieksreactie was dan ook navenant. Tot ver buiten de tent zag je mensen compleet wild gaan. Zanger Frank Mullen bespeelt als geen ander zijn publiek. Hij voelde precies aan wanneer het tijd was voor een klassieker zoals "Breeding The Spawn". Van het nieuwere werk kregen we "Blood Oath" en "Images Of Purgatory" voorgeschoteld. Best een lekker optreden voor een zondagavond. (VVDA)

De Amerikaanse technische deathmetalband Nile kreeg dit jaar veel aandacht dankzij hun nieuwe album, dat ondertussen ook hun beste album is. Nile bewees dat de aandacht zeker verdiend is. Hun performance was meer dan overtuigend. Wie Nile een keer zag, zou zeker verlangen naar een tweede keer. (DA)

Iedereen kent Mikael Akerfeldt ongetwijfeld van Opeth, maar de brave en komische man is ook actief in zijn deathmetalproject Bloodbath. Door het vele toeren van Opeth is het een unieke gebeurtenis als je deze band eens live aan het werk kan zien. Ik had eerder het geluk om hen op Wacken eens te zien, en nu weer om hun vijfde, jawel slechts hun vijfde optreden,  te zien. Ook deze keer waren ze ijzersterk, terwijl de tent maar voor de helft gevuld was. Dat had wellicht iets met het gelijktijdige optreden van Kiss te maken. Maar de afwezigen hadden zeker ongelijk. Wanneer "Eaten" werd ingezet, was de publieksreactie ongelofelijk. Daarnaast kwamen ook "Ways To The Grave", "Breeding Death" en "Furnace Funeral" voorbij. Een geniaal optreden dat ik met veel plezier op Graspop opnieuw zal bijwonen. (VVDA)

Foto's: Magaly Mondy & Karel Govaert