Tegenwoordig zijn er steeds meer concerten van bands die in het begin van de jaren tachtig een knaller van een LP of EP uitbrachten. Wanneer zo'n concert wordt aangekondigd zijn we er altijd als de kippen bij om een aanvraag in te dienen. Een twintigtal uur voor aanvang viel de bevestiging in de elektronische brievenbus, waarin in te lezen stond dat er een extra band geprogrammeerd was en dat die eerste band reeds om half drie zou starten! Was dat niet te vroeg voor een zondag?

Door het lage bezoekersaantal begon de set van Ymfamia met meer dan een uur vertraging. Deze vier jonge knapen uit Terneuzen speelden een stevig potje thrash.  Spijtig genoeg teisterden technische problemen hun set. Dat kon de pret van de enthousiastelingen niet drukken en zo brachten ze een eigenwijze versie van AC/DC's "TNT". Net voor het inzetten van het laatste nummer gaf de versterker van de leadgitarist uiteindelijk de geest en besloten ze om Metallica's "Whiplash" dan maar met een gitaar te spelen. Een strakke afsluiter van een set vol technische storing, maar mede door hun doorzettingsvermogen kregen ze voldoende reactie van de aanwezigen.

Nadat het lichaamseigen vochtgehalte wat was omhooggedreven en de publieksleden in het zonnetje verhalen ophaalden nam ieder terug zijn positie in voor het podium om de show van Martyr te aanschouwen. Met openingsnummer "Snow and Fire" wakkerden de Dutch boys het metalvuur meteen aan bij de toeschouwers. Zanger Rop moest wegens technische problemen zijn strottenhoofdklanken via een ouwe getrouwe microfoon met kabel het zaaltje insturen. Wie Rop al aan het werk zag weet dat hij een manusje van alles is en hij dat doet met de nodige bekkentrekkerij. Beide gitaristen Rick en Marcel trokken beurtelings sterk van leer, terwijl bassist Toine zijn trouwe viersnaar voortdurend geselde.

 Wilfried testte de drumvellen door ze met de regelmaat van de klok rake klappen te verkopen. Dat deze vijf Utrechtse mannen vrienden zijn was duidelijk te merken. Het enthousiasme en de spelvreugde dropen er werkelijk van af. Al die fun and games bereikten een hoogtepunt tijdens zwaarste nummer "Speed of Samurai". Zo ontplugde de gitaar van Rick zich tijdens de introsolo, volgde het gekende waterdouchenummertje van Rop en haalde het vijftal allerlei fratsen uit. Zelfs de jongste aanwezige metalhead kwam in de kijker te staan. Als afsluiter kreeg Rop het voor elkaar om de aanwezigen "I hate you" te laten scanderen. Wederom een geslaagd optreden van het vriendenclubje.

Toen in 1983 het debuutalbum "Power Games" van het Britse Jaguar verscheen, was dat voor velen de kennismaking met een nieuw geluid. De snelheid lag hoger dan bij elke andere Britse band en de sound was erg rauw. Opvallend hoe een groot deel van de aanwezigen al huiswaarts gekeerd was, terwijl het amper etenstijd was. Was er geen oppas gevonden voor de kids of hadden de mannen een avondklok gekregen? Als opener koos de luxeauto voor het speedy titelnummer van hun laatste cd "Run Ragged".  Al snel werd duidelijk dat het geluid erg hard stond en dat kwam vooral te vocalen niet ten goede. Tijdens het wervelende "Dutch Connection" zocht zanger Jamie Manton contact met een fan om het refrein mee te brullen door de micro. Jammer genoeg vlotte dat bij de rest van de zaal minder. Dat lag in ieder geval niet aan de prestaties van de muzikanten. Gary Peppard liet de ene na de andere riff en lick ontsnappen, de olijke Simon tokkelde met veel plezier op de bassnaren en de piepjong ogende drummer Will mepte er duchtig op los. De act van Jamie was ook niet van de minste. Tijdens "War Machine" haalde hij zijn groene  lightsaber boven en iets later sprong bij tussen het publiek op een pogostick.

Tijdens het razendsnelle "The Fox" zette hij r een ruiterhelm op. In de intro van "Rawdeal" hadden ze het refrein van de discokraker "I Will Survive" gestoken. Allemaal gadgets die bot vingen bij het eerder tamme publiek. Nochtans speelden de Britten 2/3 van hun debuutalbum en trokken allerlei vroege singles als "Back Street Woman" en het supersonische "Axe Crazy" het register volledig open. Het geluid kon beter, maar het enthousiasme compenseerde ruimschoots. De band kortte door de lauwe ontvangst de setlist in, maar kreeg dan toch de roep om meer. Dat werd het eerder onverwachte "Long Shadows"  van het ferm ondergewaardeerde tweede album "This Time".

Na de gig beloofde Gary om revanche te nemen tijdens de tweede editie van het "Ages of Metal" festival in oktober.  Als ze hun belofte waarmaken die zaterdag, zal het zeker een geslaagde avond worden voor Jaguar en het aanwezige publiek, want deze zondagavond was de "Dutch connection" spijtig genoeg niet aanwezig! Het is ooit anders geweest tussen Jaguar en Nederland!

Verslag & foto's: Rik Bauters