Zonder ons te willen uitspreken voor of tegen de Lange Wapper, maar dat er iets moet gedaan worden aan het verkeersinfarct gekend als de Antwerpse ring staat buiten kijf. Een dik half uur file in het heengaan, van hetzelfde laken een pak bij het terugkeren. Je zou al schrik beginnen krijgen wanneer een van je favoriete groepen in of rond Antwerpen wordt geprogrammeerd…

We waren ruim op tijd vertrokken en zo weerhield het autoleed ons er niet van het voorprogramma Psycho Virginteen mee te maken. Of dat nu de moeite waard was? Toch wel. De Belgische hardrockgroep rond Panchrysia-gitarist Martin heeft zijn zaakjes goed voor mekaar. Zanger Dashboard Dave (ex-Crusader) heeft met zijn ruige strot een instrument in de keel dat fans van Axl Rose en Brian Johnson (AC/DC) zal bekoren. Om de band te omschrijven moet je teruggrijpen naar hardrockers als The Cult, L.A. Guns en Love/Hate. Met songs als "Travellin' Man", "Liquor Store" en "Backdoor Baby" moeten ze fans van sleazy hardrock zeker kunnen aanspreken. De ritmesectie van de Belgen is steviger dan je van dit soort groepen zou verwachten. Precies daar wrong die avond het schoentje: de (bas)drum stond veel te luid afgesteld, waardoor met name de gitaren moeite hadden om boven het geweld uit te komen. Volgende keer iets meer dempen, die mokerslagen.

Verbazingwekkend dat Airbourne na pas twee albums in pure AC/DC- en Rose Tattoo-stijl al zo veel volk op de been krijgt. Een goed gevulde Trix wachtte met spanning de capriolen van de broers O' Keeffe af. Met de energie van twintig kangoeroes sprong zanger-gitarist Joel het podium op en liet niet toe dat de vaart gedurende het hele optreden ook maar iets zou minderen. Omdat tweede album 'No Guts No Glory' nog niet officieel verschenen was in België, begrijpelijk vooral materiaal van het succesvolle 'Runnin' Wild'. Het debuut passeerde nagenoeg volledig live, waarvan we zeker onthouden: het machtige "Heartbreaker", de groove van "Cheap Wine & Cheaper Women" en het ondeugende "Diamond In The Rough". Een hoogtepunt was zeker "Girls In Black", waarbij Joel plots midden het publiek stond, op de installatie van de geluidsman kroop en daar zijn solo voortzette om vervolgens, recht door de zaal naar het podium terug te keren. Van contact met de fans gesproken! Dat de groep echt dicht bij zijn publiek staat, bewezen ze ook door tijdens een nummer en doorspelend een foto van een fan te signeren!

Het titelnummer "Runnin' Wild" was eveneens een topper, omdat echt iedereen het refrein "hey hey hey" meebrulde. Ook "Blackjack" en "Fat City" ontbraken niet op het appel. Van de nieuwe 'No Guts No Glory' mochten we onder andere "Born To Kill", "Get Busy Livin'", "No Way But The Hard Way" en "Blonde, Bad And Beautiful" meemaken. Vooral de laatste twee nummers zullen uitgroeien tot publiekslievelingen. Het geluid van de Australische wildebrassen was niet voor mietjes, wat had je gedacht, maar de balans zat juist. Absolute ster van de avond was Joel O'Keeffe. Of het nu met zijn gitaar hoog boven hem in de lucht was, dan wel met een blikje bier tegen zijn hoofd totdat het goedje er langs alle kanten uitspoot; de Aussie is een geboren entertainer die de rest van zijn band in de schaduw stelt. Er zijn nog Australische groepen met een dergelijke publiekstrekker in de gelederen… Om het met een verwijzing naar de groepsnaam te zeggen: voor wie het nog niet wist, Airbourne is definitief gelanceerd naar het opperste luchtruim van de hardrock!

Verslag: Kris Meskens
Foto's: Franky Bruyneel