Terwijl de dag tevoren de Antwerpse Trix als teletijdmachine fungeerde naar de begintijden van de metal met Saint Vitus, Priestess en Bigelf, bood het op dinsdag een forum aan muziek van een meer moderne slag. Het was al enkele jaren geleden dat we nog een cluboptreden van Lacuna Coil mochten meemaken op Belgische bodem, dus keken vele jonge en oude liefhebbers ernaar uit om hun favoriete female-fronted metalband nog eens te mogen aanschouwen.

Vanuit LA hadden de sympathieke Milanezen de jonge band Dommin opgepikt om hun voorprogramma te verzorgen. Met hun brilcream besmeerde vetkuiven zou je denken dat het Amerikaanse Viertal zo van de set van Happy Days was gewandeld.  De muziek op zich heb hoor je soms vergelijken met Type O Negative of zelfs Paradise Lost, maar wij houden het op de poppy goths van het Finse Entwine, door de gemakkelijk in het oor liggende melodieën, maar dan toch met een eigen gezicht. Zoals het een brave goth betaamt, moesten ook zij een gemetalliseerde versie brengen van een jaren tachtigklassieker. Bij hen viel de keuze op Cutting Crew's 'I Just Died In Your Arms Tonight'. Leuke meezinger natuurlijk en het publiek ging er maar al te graag op in. In het oog houden, want dit was één van de betere starters van het nieuwe jaar.

Dat was natuurlijk nog maar het voorsmaakje. Iedereen zat te wachten op de Italiaanse schone en haar companen. Het licht ging opnieuw uit, een industriële intro en warrige projecties kondigden het grote moment aan. Lacuna Coil was terug. Gekleed in een retestrakke, lederen pitteleir zette Cristina direct haar beste vocale beentje voor met "Survive". De nadruk lag zoals te verwachten op de laatste twee albums, maar het verleden werd ten gepaste tijde toch nog eens opgediept met de publieksfavorieten "Heaven's a Lie" en "Swamped".  Halverwege de set kregen we een rustig Evita-moment, wanneer  Cristina even achter de coulissen dook om haar avondkleed aan te trekken voor de ballad "Wide Awake".

De gespeelde, verlegen schoolmeisjeslook achteraf was er misschien net iets teveel aan. Dat even buiten beschouwing gelaten, kan je er niet omheen dat ze één van de beste frontvrouwen is die je kan tegenkomen. Ze bespeelde het publiek als de eerste de beste mandoline. Het karaokemoment tijdens de cover van Depeche Mode's "Enjoy the Silence"  naar het einde van de set toe, illustreerde dat perfect. Met de toegift "Our Truth" kwam er een einde aan deze zeer geslaagde avond.

Verslag:Tom Mertens
Foto's: Karel Govaert