Sinds medio 2005 timmert het West-Vlaamse Neo-Prophet aan een muzikale carrière en vorig jaar zag hun debuut 'Monsters' eindelijk het daglicht. Eigenlijk was het beest al klaar in 2006, maar ontevreden met het eindresultaat namen ze hem opnieuw op in een professionele studio. Met Marillion, Pink Floyd, Genesis en Rush als voornaamste invloeden situeren ze zich volop in het proggenre, een stijl die tegenwoordig niet echt populair is. Maar met doorzettingsvermogen, ambitie en talent ploegt Neo-Prophet koppig voort om toch ergens te geraken.

Was het meteen duidelijk welke muzikale richting jullie uit wilden? Hans: Niet echt. Behalve dat het een stevige rockbasis met alle mogelijke zijtakken mocht hebben en gebaseerd was op de volgens ons betere 70's-80's groepen, kon alles. Een voorkeur die we gemeen hebben. Zo musiceerden we er, dwars tegenover alle trends en met fikse porties Vlaamse bieren, creatief en vrij op los. Ieder kon en mocht zijn ding doen. Het resultaat na al die jaren is wat je nu hoort op 'Monsters'. En ja, de pers heeft moeite om ons in dat verplichte doosje te stoppen (lacht). Prog? Classic Rock? Sympho? AOR? Het is onbewust gewoon één grote cross-over geworden.

Hoe verliep het opnameproces?
Hans: Het leek me een mooie uitdaging, autodidact als ik ben, om me te verdiepen in opname- en producertechnieken. Gezien de lege groepskas ben ik in 2006 begonnen met opnames in de repetitieruimte, die intussen omgedoopt was tot de 'WAMP studio' (Without Any Musical Pretension). Al wat ik had was een laptop van de Aldi (lacht), één condensatormicro en een gekraakte Cubase versie. Het eerste resultaat was een demo/mini-cd. Vanaf 2007 werkten we aan 'Monsters'.

Hoe kwamen de nummers tot stand?
Hans: Niet zo anders dan in andere groepen denk ik:  jammen en elkaars ideeën  aanvullen in de WAMP studio, waar ik intussen steevast alles opneem. Gezien de grote bierconsumptie vergeten we wel eens wat we speelden. Uitzonderlijk komt iemand met een volledig nummer dat quasi af is, zoals " 911 Pianoid". Dat is een compositie van Sjoerd. Vandaar ook de stevige piano- en synthbasis!

Waarom nam je de cd opnieuw op en wat veranderde er?
Het klonk allemaal niet slecht, maar het miste iets. Via John 'Bobo' Bollenberg kwamen die opnames bij Frank Van Bogaert van de ACE studio in Aartselaar terecht (huisstudio van Mindgames en Studio 100). Hij nam contact met me op en van het één kwam het ander. In zo'n 20 dagen deden we alles over in top studio-omstandigheden én met een topproducer en prima aanvullend muzikant. Tevens bleek zijn collectie synths, waar onze keyboardspeler Sjoerd nog steeds van kwijlt, een handige hulp. Zijn idee om Dani Caen op backing vocals in te huren was nog zo'n prima ingeving. Frank is een echte vakman !

Zijn de teksten ook belangrijk?
Teksten? Ik vraag me af wie die leest. Je krijgt daar jammer genoeg zo weinig reactie op. Toch zijn die voor mij belangrijk. Daarom schrijf ik doelbewust in lijn met de sfeer van de song. 'Monsters' was geen conceptidee, maar de monsters waar wij als individu en maatschappij tegen vechten zijn wel een rode draad. Vandaar de teksten over eenzaamheid ("A lonely One"), gebrek aan privacy/Big Brother's watching you ("The Vast Machine"), pedofiele priesters ("Song X"), dat nu quasi profetisch is gebleken, terrorisme ("The Blessed One"), de toenmalige regering Bush ("March of the Boneless") en ten slotte een volledig Messiasverhaal in zes delen ("The New Prophet") waarin finaal alles goed komt. Ook het prima artwork van de Argentijnse kunstenaar Migo We (www.migowe.com) sluit daar doelbewust op aan.

Jullie kozen voor een release in eigen beheer. Was er geen interesse voor jullie muziek?
Hans: Jawel hoor, maar het bleef maar aanslepen en er werd geen ei gelegd. Het Zweedse Progress was lang in de running maar haakte af. Dat wachten heeft ons zes maanden gekost en we hebben toen beslist om het in eigen beheer te doen. De huidige markt indachtig is dat de beste optie. Platenmaatschappijen nemen geen risico meer en investeren enkel in de gevestigde waarden waar een zekere return op gegarandeerd is. Op die manier beknotten ze heel wat verspreiding van prima muziek. Maar ach, ik begrijp hun situatie als je ziet dat één week na release een debuut-cd van een onbekend Vlaams groepje al via vijf sites in Rusland gratis en illegaal te downloaden is inclusief artwork. Schandalig gewoon!

In eigen beheer heb je alles zelf onder controle en moet je zelf je netwerken uitbouwen via de media. Dat heeft tot flink wat distributiekanalen geleid in ondermeer Nederland, Duitsland, Japan en Amerika. Het enige nadeel is dat het je dagelijks heel veel tijd kost en dat je geen ondersteuning krijgt om bijvoorbeeld een korte tournee te doen of om mee te liften met een bekendere groep van een label. Maar als je ziet dat we intussen al in Nederland en Duitsland met het Zweedse Andromeda en het Finse Overhead hebben gespeeld, dan er veel in eigen beheer. Zo kregen we onlangs de vraag om met Evergrey te spelen in Nederland.

Jullie werken momenteel aan nieuw materiaal voor een volgende plaat. Zijn jullie van plan om deze opnieuw zelf uit te brengen?
Hans: Ja, samen met onze nieuwe gitarist Geert. Zowat de helft van de nummers is klaar en de contacten met Frank Van Bogaert zijn gelegd. Als alles volgens plan verloopt trekken we eind 2010 weer de studio in. Dit keer zal het allemaal wat steviger en meer gitaargeoriënteerd klinken. Het blijft zonder label uiteraard een financiële uitdaging, maar ik blijf geloven dat er voor een kwalitatieve cd steeds een doelpubliek is dat bereid is te betalen voor een stukje artistieke expressie/kunst. Ruim een jaar na 'Monsters' zijn we nog niet break-even, maar het schiet op. Veel optreden helpt, maar da's dan weer een andere uitdaging!

Is het moeilijk om met progrock aan de bak te komen en is er een verschil tussen België en het buitenland?
Wes: We merken dat het progwereldje heel beperkt is en het bijna steeds dezelfde namen zijn die je tegen komt. We zijn niet onaardig bezig, maar zien toch dat het te beperkt is om onze podiumhonger te stillen. Om die reden hebben we beslist om ook in het 'gewone' circuit op te treden: cafés, jeugdhuizen, festivalletjes... Er is een zeer duidelijk verschil tussen België en Nederland als het om organisatoren gaat. Nederlanders zijn een stuk vlotter in de omgang en zeggen sneller waar het op staat. In België krijgen we vaak geen reactie op mails. In Nederland krijg je antwoord, zelfs wanneer de band niet past binnen hun concept, en ze suggereren zelfs waar de band wel zou passen. In eigen land is er vooral een markt voor metal, punk en hardcore. Dus globaal gezien merken we dat het muziekcircuit in België veel meer gesloten is dan in het buitenland, waar ze meer open staan voor relatief onbekende of opkomende bands.
Hans: Je mag natuurlijk je neus niet ophalen om op moeilijke locaties te spelen voor een pistolet en een paar pinten. Ik geloof niet in groepen die amper hun repetitiekot uitkomen. In vergelijking met het buitenland is het hier in Belgie organisatorisch echt erg! We eisen niet veel, maar wat je hier allemaal meemaakt, ondanks duidelijke afspraken! Daar moet ik ooit nog eens een boek over schrijven, die wordt vast een bestseller!

Wat moeten we ons voorstellen bij een optreden van jullie en is er ruimte om te improviseren?
Wes: We willen ons vooral uitleven op het podium en genieten. Nadien kunnen we alles evalueren en bespreken, maar op het podium willen we vooral lol maken en dat overbrengen op het publiek. We hebben allemaal een hekel aan stijve harken op de planken! 
Hans: Onze muziek leent zich gezien de complexiteit niet echt tot improvisatie maar er zijn momenten waar dat steevast toch gebeurt, zoals in het middenstuk van "The New Prophet" dat steeds iets anders is, zeker na de komst van Geert. 

Interview & foto's: Franky Bruyneel

Neo-Prophet is
Hans 'Mac' Six - zang & basgitaar
Wes Jacques – drums & percussie
Geert Annys - gitaar
Sjoerd 'Cap' Bruyneel - keyboards   www.neoprophet.com www.myspace.com/neoprophet