Eén dvd en twee soloalbums van twee individuele muzikanten later werpt Nevermore met 'The Obsidian Conspiracy' een precisiebom op de metalscene. Album zeven is een bolwerk geworden van technisch vernuft in tien progressieve thrashanthems, waarmee het viertal uit Seattle de oorlog verklaart aan alle critici die de groep nooit serieus namen. Twee weken voor de officiële release bevond Nevermore zich in ons land voor een concert in de Biebob en die gelegenheid lieten we niet aan ons voorbijgaan om zanger Warrel Dane en bassist Jim Sheppard tekst en uitleg te vragen omtrent het nieuwste opus magnum.

In feite is het vijf jaar geleden dat 'This Godless Endeavor' een opvolger kreeg. Was het een bewuste keuze om een langere pauze in te lassen?
Warrel: De tijd is gewoon vooruit gevlogen. Ik kan begrijpen dat het voor veel mensen veel langer lijkt dan het voor ons werkelijk is. Je mag niet vergeten dat wij ter promotie van 'This Godless Endeavor' zo'n twee jaar op pad zijn gegaan. Toen die concertreeksen afgelopen waren, vonden gitarist Jeff en ikzelf het de hoogste tijd om onze creatieve uitstapjes vorm te geven. Jeff wou al heel lang een plaat opnemen waar hij zijn shreddende gitaarstijl in een ander soort nummer dan in een reguliere Nevermore-song kon gieten. Ik vind dat 'ie daar op 'Zero Order Phase' prachtig in geslaagd is. Ook ik voelde de nood aan een muzikaal uitstapje met andere bevriende muzikanten. Het zat er al langer aan te komen dat ik ooit eens onder m'n eigen naam wat meer rockgetinte muziek en covers zou uitwerken wat twee jaar geleden leidde tot 'Praises To The War Machine'.

Warrel and Jeff waren druk met hun persoonlijke muzikale projecten, maar waar hebben jij en drummer Van de tijd mee gevuld, Jim?
Jim: Van heeft aan gezinsuitbreiding gewerkt! (lacht) Wat mezelf betreft: het is geen geheim dat ik erg ziek ben geweest en ik opnieuw onder het mes moest voor mijn Crohnaandoening (chronische ontstekingsziekte van de darm, KG). Ik heb een hele lijdensweg ondergaan want in een tijdspanne van twee jaar ben ik drie keer geopereerd. Daarna heeft het nog drie jaar geduurd om te herstellen. Ik was al blij dat de collega's via hun soloalbums de tijd konden overbruggen tot ik weer opgeknapt was. Ik heb die Crohnziekte al heel mijn leven en kon het onder controle houden, maar deze keer hadden ze mij ferm te pakken! Het gaat ondertussen een heel stuk beter, ik ben nog niet honderd procent de oude Jim, maar ik kom dicht in de buurt. Voldoende hersteld alleszins om deze paar concerten mee te draaien met Nevermore.

Hoe is het schrijfproces voor 'The Obsidian Conspiracy' tot stand gekomen?
Warrel: Jeff en ik hebben alle nummers geschreven. Melodie en zang zijn complementair, dus is het ergens logisch dat wij nauw samenwerken om de songs die we willen bereiken gestalte te geven. Jeff wou mij in eerste instantie extra ruimte laten zodat ik vocaal meer hoogtes en laagtes kon exploreren, maar elke keer als hij met een song naar me toe kwam, moest ik toch eens goed lachen. Je zal wel gehoord hebben dat de songstructuren vrij complex zijn met veel brutale riffs, typisch Nevermore dus. Ik denk dat de enige "ruimte" die ik gekregen heb, een beetje plaats is om hier en daar een refrein nog eens te herhalen (lacht). In principe is het niet zo moeilijk om een passende tekst in een nummer te gieten. Ik heb altijd goed aangevoeld waar ik welk soort onderwerp kan bezingen. We beperken ons niet in genres en structuren. In de beginjaren van Nevermore ontstonden de meeste nummers vanuit een gitaarriff, maar de laatste jaren is het al voorgevallen dat een zanglijn de basis vormde voor een song.  

Op je soloalbum kaartte je enkele gebeurtenissen aan uit jouw privéleven. Ben je op 'The Obsidian Conspiracy' ook wat persoonlijker geweest of vieren de klassieke Warrel Dane-thema's religie-politiek-technologie weer hoogtij?
Mijn soloplaat was erg persoonlijk. Het nummer "Brother" over mijn broer is het meest emotionele nummer dat ik ooit geschreven heb."This Old Man" over mijn kindertijd was ook intens. Op 'The Obsidian Conspiracy' is enkel "The Blue Marble And The New Soul" geschreven vanuit een persoonlijke levenservaring, de overige tracks zijn puur metal. Dat wil niet zeggen dat teksten niet belangrijk zijn! Ik heb er altijd veel aandacht aan besteed. Ik uit er vaak mijn mening in en soms is een verhaal gewoon een leuke anekdote. "And The Maiden Spoke" is in die zin wel een tof relaas, bijna een horrorsprookje. Het gaat als volgt: toen we bij producer Andy Sneap de vorige plaat  opnamen in Engeland, verbleef de hele band in Andys boerderij, een locatie die dateert uit 1617. Zijn moeder en zijn vriendin vertelden ons over zogezegde legendes dat het huis betoverd was. Ik kom me wel voorstellen dat, als je daar lang genoeg verbleef, er wel iets aan de hand was. De dames vertelden hoe ze 's nachts de stoelen in de keuken onder je slaapkamer horen bewegen. Ik dacht dat dat allemaal bullshit was, maar het gebeurde! Op een nacht hoorde ik ook dat rumoer, sprong als een gek uit mijn bed en ging kijken beneden. Niemand te zien. Terug naar bed, half uurtje later, opnieuw hetzelfde tafereel. En weer geen levende ziel te bespeuren. Ik begon echt te denken dat de Sneaps mij voor de aap aan het houden waren met een practical joke. Jim: Dat was nochtans niet het geval. Ik kan dat getuigen. (lacht)

Overmorgen nemen jullie in Londen een live videoclip op voor het nummer "Emptiness Unobstructed". Waarom precies deze track?
Warrel: Ik denk dat die song de beste indruk weergeeft van 'The Obsidian Conspiracy' en tegelijkertijd aangeeft waar Nevermore in de toekomst naartoe zal evolueren. 

Travis Smith lijkt zo stilaan de huisartiest van Nevermore te worden. De fan zal ongetwijfeld merken dat er op het hoesontwerp een link is gelegd met het solowerk van Warrel en Jeff. Toeval of bewuste keuze?
Warrel: (Lacht) dat berust echt op puur toeval, hoor. Travis heeft ook de hoes voor 'Praises...' ontworpen, maar het coverwerk voor Jeffs elpee was een foto die niet van Travis' hand afkomstig is. Maar ik zie wel waar je naartoe wil met je vraag: het kind rechts op de hoes is ook gemaskerd zoals op mijn solodebuut en de toren in de midden kán eventueel naar Jeff's solodebuut verwijzen, hoewel het een andere is. De toren op onze hoes is het Washington Monument, de obelisk van 169 meter hoog, vervormd tot een vervallen staat. Jim: Travis heeft perfect weergegeven waar het album voor staat. Hij heeft het contrast tussen zwart en wit, oftewel goed en kwaad, naar voren willen schuiven. Daarbij heeft 'ie zeker geen rekening gehouden of er in het verleden een soortgelijk ontwerp werd gemaakt.

Ook al is deze tour al enkele weken aan de gang en spelen jullie nieuwe nummers, toch zullen er al fans zijn die het album via het internet gehoord hebben. Zien jullie die downloadtrend als een serieus probleem of zijn er misschien voordelen aan verbonden?
Warrel: Het is zeker een probleem. Om deze vraag te beantwoorden moet je maar kijken naar de dalende cd-verkoop. Geloof vooral die gasten niet die zeggen dat ze eerst een cd downloaden om te horen of 'ie goed is waarna ze hem wel zullen kopen. Ik haat zulke uitspraken. Dat doen ze echt niet, hoor! Diegene die zeggen dat er geen verband is tussen downloaden en dalende verkoopcijfers zijn niet goed wijs. Jim: Langs de andere kant, als mensen niet meer bereid zijn om geld te spenderen aan een officiële release van hun favoriete band, zijn ze wellicht sneller te overhalen om naar de shows te komen en zich achteraf een T-shirt of een ander stuk merchandise aan te schaffen. Ik let daar op als ik op podium sta en zie daar toch wel een positieve trend in. Warrel: Gelukkig! Bands moeten tegenwoordig oplossingen zoeken om het gebrek aan verdiensten uit cd-verkoop te verhelpen. Daarom zal ik altijd de cd's van mijn collega's kopen. Natuurlijk, omdat we zelf in de muziekwereld zitten, stopt onze platenfirma ons veel promo-cd's toe van onze labelmates, maar van mijn favoriete bands haal ik op de dag van de officiële release graag het échte product in huis.

Nevermore heeft altijd rond jullie vieren gedraaid, maar een extra tourgitarist is onontbeerlijk. Zijn jullie zo'n moeilijke kerels om mee samen te werken dat niemand permanent de line-up wil vervoegen? (algeheel gelach) Warrel: Wel, dat heet het "Spinal Tap-syndroom". Bij veel bands is het een drummer die om de zoveel tijd in rook opgaat, bij Nevermore is het al sinds jaar en dag een begankenis van gitaristen. Jim: Elke keer als er een gitarist vertrekt kijken we naar elkaar en denken we: "ligt het aan ons?" Warrel: Ja, het moet wel aan ons liggen, kan niet anders. De laatste keer hadden we wel pech. Chris Broderick zag ons wel zitten, maar kon bij Megadeth gaan spelen. Tja, wat doe je eraan? Vanavond zie je Attila naast Jeff staan. Hij komt uit Boedapest, woont al jaren in San Fransisco en heeft mij uit de brand geholpen bij mijn soloalbum.

Eigenaardig toch dat thrash metal de laatste tijd enorm in de lift zit en dat iedereen spreekt over Anthrax, Megadeth, Testament en Metallica. Nevermore hinkt blijkbaar een paar stappen achter. Enig idee waaraan het kan liggen?
Jim: Nevermore is niet die typische thrashband zoals diegenen die je net aanhaalde. Er zit een heel stuk progressieve metal in onze sound verweven. We proberen al jaren om fans van beide genres te verenigen en te overtuigen. Een tour als deze met Death Angel als support zullen we de komende tijd nog meer organiseren. Ik geloof dat onze jarenlange arbeid z'n vruchten zal afwerpen dankzij 'The Obsidian Conspiracy' en de komende tour.

Warrel, onlangs kondigde je aan dat je je oude band Sanctuary nieuw leven wil inblazen. Gaat dat gevolgen hebben voor Nevermore?
Warrel: We zijn min of meer bezweken onder de druk van de fans. Ze hebben ons dat al zo vaak gevraagd. Dat doet deugd natuurlijk, maar de verwachtingen zijn wel hooggespannen. Het moment lijkt ongelukkig gekozen nu de promotie voor 'The Obsidian Conspiracy' op til staat. En zeker omdat de Sanctuary-line-up voor 75 procent dezelfde is als die van Nevermore, maar er zijn weldegelijk plannen om een nieuwe langspeler uit te brengen. Er is al een aantal nummers klaar voor opname. Maar op dit moment geniet Nevermore alle prioriteit. Dat album komt binnen twee weken uit waarna de festivals volgen en in het najaar de wereldtournee.

Karel Govaert

NEVERMORE is : Warrel Dane – zang
Jeff Loomis – gitaar
Jim Sheppard – bas
Van Williams – drums

www.myspace.com/nevermorefans