Grenzeloos lijken ze, die oceanen. Elke koers kan je varen. Totdat je op het Great Barrier Reef botst. Het Zwitsers/Duitse collectief The Ocean heeft zich zopas te pletter gevaren op zijn Great Barrier Reef. Tot 'Precambrian' uit 2007 was hun experimenteerdrift absoluut door de smaakpapillen te krijgen. Vooral omdat het episch en binnen de rock- of metalgrenzen bleef. Maar op 'Heliocentric' smaakt hun melige popwater veel te zout en stroomt er een dramatische hoeveelheid poezelige puppyliefde door hun ooit zo bombastische orkestmetalstroom. Mindview bood drijvende kracht Robin Staps recht op wederwoord aan.

"Je mag het hele album niet over dezelfde kam scheren. Deze plaat is zwaar!", spreekt hij onze vaststelling dat de plaat vederlicht is tegen. "The First Commandment of the Luminaries", "Swallowed By The Earth", "The Origin Of Species", "The Origin of God" zijn toch nummers met redelijk wat geweld in. Het enige verschil met vroeger zit in de intiemere en minder schreeuwende zang. Met Loïc hebben we er een wapen bij. Naast een deftige schreeuw en breekbare clean, heeft hij ook een stevige rockstem in huis."

Zijn komst is het meest opvallende aspect op dit album. Die stukken met alleen zang en piano durf ik zelfs vergelijken met Elton John!
(Schatert)Dat is interessant, dat heb ik nog niet gehoord. Waarom niet? Het verrast me steeds wat voor referenties de mensen soms aanhalen, dat is altijd spannend afwachten. Je bent de eerste die met Elton John afkomt, maar cool, ik neem er wel vrede mee (lacht).

Dan moet je toch ook toegeven dat het album 'poppiger' uitgedraaid is?
Maar je hebt het nu over twee nummers, die kunnen een album toch niet poppig maken? Wij negeren de genregrenzen en richten ons niet tot één bepaalde scene. Je hoort popstukken, daar heb je 100% gelijk in, maar anderzijds nog genoeg metal. Er zijn altijd mensen die mekkeren als een bepaalde invloed doorweegt op een album. Criticasters vinden bij ons altijd wel iets om over door te drammen, want ons materiaal is niet te classificeren en zal het ook nooit zijn.

Het grootste deel is toch voor de tedere, intieme stukken hé Robin.
Dat is juist, het rudiment van de songwriting was volledig anders. De song primeerde, niet die ellenlange epische composities. Nu zijn het wat kortere stukken. Een overzichtelijker akkoordenschema heeft voor een eenvoudigere muzikale ontwikkeling gezorgd.

Neem je dan geen risico als metalband?
Daar waren we ons ten volste van bewust. In plaats van mee te doen met de herkauwcultuur veranderen wij van spijs om te vermijden dat we tien keer hetzelfde album maken. Veel bands werken een format uit en houden daaraan vast. Dat vind ik te gemakkelijk, langdradig en als muzikant blijf je zo ter plaatse trappelen. Radiohead bijvoorbeeld heeft op bepaalde tijdstippen het roer compleet omgegooid. Dat getuigt van klasse en daarvoor neem ik mijn hoed af. Hardere bands hebben dat ook gedaan, kijk maar naar Katatonia. We willen niemand voor het hoofd stoten en we zweren de metal zeker niet af, maar ik vertrouw erop dat ons publiek wat anders kan appreciëren. Ik maak muziek en als men dat metal of rock wil noemen geef ik hen gelijk, noemen ze het pianopop dan hebben ze evenzeer gelijk. Harde gitaren hoeven voor ons niet in elk nummer te zitten, dat hangt af van de basisstemming.

Is het niet moeilijk voor een rockgroep, wat jullie van nature toch zijn, om zulke contrastrijke muziek met zelfs klassieke arrangementen te componeren?
Dat is niet simpel en ik heb me dat autodidactisch eigen moeten maken door daar constant mee bezig te zijn. Wij wisten niet hoe je een partituur voor een cello of blaasinstrument moest opstellen, zodat de mensen die het moesten inspelen daar mee aan de slag konden. Voor mij is het een uitdaging om niet-metalinstrumenten te ontdekken. Mettertijd hebben we voor elk instrument muziek leren schrijven, zodat begaafde muzikanten ze kunnen inspelen. Omdat zij de mogelijkheden van hun instrument het best kennen, passen we op het moment nog wel wat aan. Het moeilijkste instrument om voor te componeren is de piano.

Jullie namen deze albums (in het najaar volgt deel twee) op in het hoogste dorp van Europa en ik heb me laten wijsmaken dat dat jullie nieuwe thuis is. Hoe vond je die locatie?
Op aangeven van onze vier Zwitserse groepsleden. Iedereen binnen The Ocean beschikt over een wijdvertakt netwerk, ook via onze klassieke muzikanten hebben we ontzettend veel contactjes. Enkele van hen hadden al eens opgenomen in een studio gelegen in een bergstadje. Via die eigenaar hadden ze het adres in La Chaux-de-Fonds gekregen. Op een bepaald moment zijn we dat etablissement eens gaan bezichtigen en dat zag er prachtig uit! Via onze contacten ter plaatse konden we wat muziekinstrumenten bij elkaar krijgen, zodat we er eens konden jammen en we waren onmiddellijk verkocht. Nu hebben we er onze studio en onze repetitieruimte geïnstalleerd.

Dus dat is eigenlijk het nieuwe Oceanland?
Dat kan je zo zeggen. De studio is minder professioneel dan de vorige, maar het repetitielokaal is zeer gelijkaardig. De constructie is eveneens een soort hoogfabriek met naast repetitieruimtes ook slaapkamers, een keuken en ontspanningsruimtes met sofa's waar we wat dvd's, consoles en een tv geïnstalleerd hebben, er hangt sfeervolle verlichting… we zitten er knusjes. Berglandschappen? Dat valt wat tegen. De muur rondom is redelijk hoog. Er hangt heel vaak nevel en als het eens helder is valt er weinig van het gebergte te ontwaren. Niettemin zitten we optimaal omgeven, we vinden in het dorp alles wat we nodig hebben om aan levensonderhoud te doen. 

Mis je het oude Oceanland soms?
Ik denk er nog vaak met een zekere melancholie aan terug. Voor mij was dat een belangrijk oord. We hebben ginds talloze productieve uren doorgebracht, veel gedronken en filosofische tot minder filosofische gesprekken gevoerd. Maar nu breekt er een nieuw era aan en verandering moet je omhelzen. We zitten niet meer in een Berlijnse kelder, maar in de Zwitserse bergen.

Jullie hebben een hele rist nieuwe sessiemuzikanten opgetrommeld, waren de vorige niet meer geïnteresseerd?
Dat was niet de reden. We zien dit echt als een nieuw hoofdstuk en daar horen nieuwe muzikanten bij. De strijkers wonen allemaal in Zwitserland en we spoorden hen op via onze connecties. Je vindt dat wij nogal eens connecties hebben? Man, je weet er de helft nog niet van (lacht)! Ons netwerk bestrijkt ongeveer elke muziekscène: klassiek, de jazz, alsook in de metal. Voeling met het genre hebben ze niet, ze spelen simpelweg in wat wij hen voorschotelen. De trompettisten komen uit Berlijn. Een van hen is trouwens mijn vader!

Hoe was het om met je vader samen te spelen?
Lustig, plezant. Mijn papa heeft mij altijd aangemoedigd. Toen ik iets van een dertien jaar was kocht hij mijn eerste gitaar. Hij voerde me naar mijn eerste optredens en hardrockconcerten. Daarom was het een soort teken van dankbaarheid om hem op ons album te laten meespelen. Hijzelf is jazzmuzikant, die hier en daar meedoet in een improvisatietje.

Hoeveel keer heb je al opgetreden met het volledige collectief?
Onlangs tijdens onze releaseshow (26 maart) hebben we dat voor het eerst gedaan. Contrabas, viool, brassectie, cello, klavieren, twee pauken… enfin, je ziet het plaatje. Het was een heel geregel, begin maar eens een juiste afstelling te zoeken of krijg maar eens twintig mensen op dezelfde plaats op hetzelfde moment. Daarbij moet de akoestiek er zich toe lenen, moet je er technisch voor uitgerust zijn, moet het podium voldoende ruimte bieden… maar als de mogelijkheid zich nog eens voordoet doe ik er alles aan om dat te herhalen.

Het concept beschrijft de ontwikkeling van de heliocentristische denkwijze en hoe die het christelijke scheppingsverhaal ontkracht. Druk ik het te sterk uit als ik zeg dat dit koppel albums een pamflet tegen het christendom is?
Zo mag je dat beslist interpreteren! Zelf ben ik niet de sterk atheïstische visie toegedaan die vele andere metalbands aanhangen. We gaan hiermee geen kruistocht voeren tegen het christendom, maar we willen hun gedachte toch even in vraag stellen. Mijn standpunt is dat het Verlichtingsproces nog niet afgesloten is zolang we een religie blijven opvoeren.

Toch een clichéonderwerp, niet?
Religiekritische standpunten an sich zijn cliché, maar wij snijden ze anders aan. Wij gebruiken wetenschappelijke feiten en toetsen die aan het christendom. 

Kris Hadermann

The Ocean is:
Loïc Rossetti - Vocals
Robin Staps – Gitaren
Jona Nido - Gitaren
Louis Jucker - Basgitaar
Luc Hess - Drums

www.myspace.com/theoceancollective
www.theoceancollective.com