Na het uiteenvallen van de symfonische gothicband After Forever in 2008, bleef niemand bij de pakken neerzitten. Alle muzikanten zag je her en der opduiken in diverse projecten. Zo ook Floor Jansen, de flamboyante zangeres die één jaar na de split haar eigen ReVamp oprichtte. Het titelloze debuut verschijnt begin juni maar op deze zaterdag mocht de pers 'ReVamp' al aan een eerste luisterbeurt onderwerpen. Mindview toog met veel verwachtingen naar het Nederlanse Beegden, alwaar de luistersessie zou plaatsvinden in de villa van Floors ouders.

Was het enthousiasme, geluk om niet in fileleed door wegwerkzaamheden rond Eindhoven vast te geraken of een zware voet? Feit was dat we tegelijkertijd met een andere recensent als eerste aankwamen op het gegeven adres. Floors moeder ontving ons vriendelijk en ging voor naar de woonkamer waar vader Paul Jansen goedlachs binnenkwam. Er ontstond een gemoedelijk gesprek over koetjes en kalfjes met achteraan in de schuur de band die hoorbaar oefende. "Mogen we een kijkje nemen?". Dat mocht. Van de living ging het beneden naar de kelder, waar zich nog een repetitiehok bevond, opgeleukt met allerlei After Forever-memorabilia.

"Hier repeteren we met het groepje waar ik bij drum", vertelde Paul. "Gisteren hebben we nog in een plaatselijke kroeg opgetreden. We spelen voornamelijk rock & bluescovers, maar een ander genre kunnen we ook aan" Op de playlist die met een duimspijker aan de muur hing, lazen we tussen een hoop onbekend spul "Black Velvet". Alannah Myles? "Inderdaad en Floor heeft dat gezongen, dat doet ze doet bij gelegenheid wel eens."  Over de duivel gesproken, net wanneer we het repetitieruim verlaten om de schuur verderop de tuin te betreden, komt Floor achter ons aan. Het is een prettig weerzien, maar veel tijd voor een uitgebreidde babbel is er niet. "Er zijn nog een aantal journalisten gearriveerd", stelt ze vast. De plicht roept.

Terug naar de gezellige woonkamer krijgt iedereen een stukje taart en koffie in de handen gestopt en schuiven de aanwezigen naar het puntje van de stoel. Floor leidt de luistersessie in door het concept uit de doeken te doen. In eerste instantie leek het om een project te gaan tussen de 29-jarige zangeres, gitarist Waldemar Sorychta (ex-Grip Inc. en Enemy Of The Sun) en toetsenist Joost van den Broek (ex-After Forever), maar daar is het niet bij gebleven. Om het geschreven materiaal live te kunnen brengen, zocht en vond het drietal na de opnames vijf bandleden om de songs uit 'ReVamp' tot leven te brengen. Met die gedachte in het achterhoofd ging de cd in de gleuf en kregen we dertien liedjes te horen.

De opener van de plaat blijft goed hangen, want het gitaarloopje van Waldemar lijkt zo uit een nummer uit de beste Grip Inc.-periode gehuppeld. Het symfonische werk in staccatovorm contrasteert mooi met de hoge vocalen die Floor uit haar keel haalt en halfweg bevat de track een pianostuk, waarop Kate Bush-achtige vocalen gegoten worden. In de staart zitten wild drumwerk en grunts van George Oosthoek (Orphanage).

Een teaser van "Head Up High" is al enige tijd te beluisteren via de website en dat speelse headbangertje is een ideale singlekandidaat. De opbouw van de song is bewust simpel gehouden. Vertrekkend uit een groovende baspartij volgt wat symfonisch geweld dat overloopt in een meezingbaar refrein. De tweede keer gaat de zang een halve toon hoger en volgt er voor het eerst een gitaarsolo, ondersteund door een strijkersorkest dat hetzelfde stuk herhaalt.

Op "Sweet Curse" hoor je hoe Floor gegroeid is als songwriter. De sfeer past in de soundtrack van een avonturenfilm. De piano-intro en Floors romantische zang bouwen de spanning op, waarna de gitaren en keyboards het vuur openen voor het refrain, alweer bijgestaan door de strijkers. We horen Symphony X-zanger Russell Allen in duet gaan met Floor en da's een goede keuze! Russell neemt ook een couplet voor z'n rekening en met veel bombast naar het einde toe, besluit de pianist op subtiele wijze "Sweet Curse".

Als het aan ReVamp ligt, zal "Million" het debuut voorafgaan om de nieuwsgierigheid van de fans te wekken. Hoewel heavy metal en progressieve rock zich aanvankelijk met elkaar versmelten tot een consistent geheel, komt het geluid ook wat spacy over (cfr. Ayreon). Het refrein met zware bombast en koorbegeleiding doet dan weer aan Epica denken. Ook in "Million" steekt een vernuftige gitaarsolo van Sorychta.

Volgende track is het eerste van een drieluik onder de gemeenschappelijke titel "In Sickness 'Till Death Do Us Part". Thematisch gezien hoort dit nummer bij  "Disdain" en "Disgraced", die later zullen volgen. De rode draad van het verhaal is – zoals de titel al laat vermoeden – het omgaan met ziekte en dood. De muziek ademt die sfeer knap uit in deze puike track.

Het eerste maar niet laatste rustpunt! Floor componeerde dit zelf op computer en het diende als achtergrondmuziek voor de video reports die Floor regelmatig op de website pleurde. "Break" begint zacht en bevat een atypische structuur met een golvend ritme. De vibe is gelijkaardig aan die van "Head Up High" en Floor speelt met verschillende toonhoogtes.

Deel twee van het drieluik kent een groovende intro, waarna de snelheid wordt opgedreven en er grunts van Bjorn 'Speed' Strid (Soilwork) te horen zijn. "Disdain" neigt daarmee naar de huidige metalcoregeneratie. Te gek bedacht om daar nog ruimte voor een koor, symfonisch werk en vooral veel groove naast te voorzien.

Na de horrorhuivering van "Disdain" over naar het sluitstuk "Disgraced" laat zich samenvatten als een klassieke, volle rocksong met veel zangvariatie die goed in het gehoor ligt. Het nummer met kop en staart leunt op veelvuldige strijkersarrangementen.

Het gitaarloopje van Sorychta refereert naar "Code Of Silence", het afsluitende topnummer uit het tweede Grip Inc.-album 'Nemesis'. Hier hoor je alle instrumenten op volle kracht. De coupletten laten een mysterieuze indruk na, het refrein grijpt je regelrecht bij de keel, waarna snelle mechanische muziekpartijen de humoristische eindnoot inzetten.

Het tiende liedje opent fluweelzacht als een muziekdoos waaruit zoete pianoklanken klinken. Die lijflijkheid is van korte duur, wanneer staccato gitaargeweld de song in militaristische stijl vooruit stuwen. Verder zijn de symfonische bewerkingen en Floor's bijna maniakale zangschreeuwen noemenswaardig. Een uitblinker van formaat, dit "Fast Forward". Zeker niet om te skippen, eerder om nog een keer te draaien.

Een rauwe rockzang met hier en daar een scherpere uithaal kenmerken dit nummer over dictators die voor de rechtbank verschijnen, iets wat we niet gewoon zijn van Floor. De Arabisch getinte intro en de arrangementen laten zelfs aan bepaalde songs van Kamelot denken. De hoofdrol is weggelegd voor gitaar en bas. Ook het koor heeft een serieus aandeel in het totaalgeluid.

Contrasterend met de acteurs uit het vorige nummer, gaat hier opnieuw alle aandacht naar de zangeres. E zijn toch weer gelijkenissen met "The Trial Of Monsters". Opnieuw is dit een rocksong die een exotisch gevoel teweeg brengt. Het tempo ligt echter een stuk hoger dankzij wilde drumpassages.

Het afsluitende "I Lost Myself" is het buitenbeentje en om die reden liet Floor het liedje als laatste op de cd branden. De obligate ballad is dan wel de kortste song, maar artistiek gezien een zeer sterke afsluiter. De zang en het pianostuk doen aan After Forever denken ten tijde van 'Decipher'. Luister vooral naar de tekst en geniet van de schitterende zanglijn.

ReVamp lost de verwachtingen op het gelijknamige debuut zeker in. Het songmateriaal is solide genoeg om een breed publiek aan te spreken. Ingrediënten als hardrock, heavy metal, progressieve metal en moderne metal zitten in sterk opgebouwde songs gegoten. De vocalen van zowel Floor, het koor als de gastzangers zijn top. De laatste elpee van After Forever was blijkbaar de voorbode van een frontvrouw die in ReVamp haar vleugels helemaal openslaat.

Na de luistersessie volgen de fotoshoot en de eerste interviews. Het avondeten bestelden we bij een taverne in het naburige Roermond. Er was keuze tussen goulash, een kippensaté, een cheeseburger of een vegetarische schotel. De bandleden die ReVamp live vorm zullen geven waren al de hele namiddag in de schuur aan het repeteren en vervoegden het gezelschap. Na een paar biertjes trokken we met z'n allen de schuur in. "Willen jullie al eens enkele nummers live horen?" vroeg Floor. Natuurlijk wilden we dat en prompt gingen de gitaren in de versterkers en gaf het zestal een knappe uitvoering van "Head Up High" en "Million". De jonge band lijkt het materiaal reeds in de vingers te hebben. Veelbelovend voor de komende optredens! 


Bij valavond ging het met een paar auto's richting Roermond om te eten. De taverne is vrij donker, op het gedacht van een bruine kroeg, maar heeft een grote keuze uit bieren, waaronder opvallend veel buitenlandse. Zelfs een bruine Westmalle van het vat kan je er krijgen! Als het eten op tafel staat, valt een klein stoofpotje op, dat zowel de cheeseburgers of een vegetarische schotels vergezelt. Waar is onze kippensaté? De Nederlandse collega's verzekeren dat de inhoud weldegelijk kip is. Lekker is het wel, maar aangezien niemand goulash bestelde, blijft het mysterie of in Holland goulash op een stokje serveren de mensheid tergen.
  Versleg & foto's: Karel Govaert