Het dagdagelijkse leven kan soms een rare wending nemen. Terwijl we stilletjes zaten te dromen van een rustige en knusse gezinsavond, hing een opgewonden hoofdredacteur aan de andere kant van de telefoon met de vraag of we Slayer willen interviewen. Aangezien het een eer is om een van de grootste metalbands uit de geschiedenis aan de tand te voelen, offerden we onze rustige avond op. Mijn gesprekspartner van dienst was niemand minder dan drummer Dave Lombardo. Ondanks een voortdurend krakende en wegvallende telefoonverbinding konden we het volgende optekenen.      

Normaal zouden jullie nu al zowat de halve wereld afgeschuimd hebben om het nieuwe album 'World Painted Blood' live te promoten. Maar de gezondheid van zanger Tom dacht daar anders over. Geen leuke start van het jaar toch?
Tom sukkelde al een tijdje met rug- en nekproblemen en die werden steeds erger. Kort na onze Australische tournee begon zijn gezondheid er echt onder te lijden en verslechterde zijn toestand zelfs. Tom kreeg de ene injectie na de andere, maar zonder resultaat. Toen hebben de dokters besloten om hem te opereren en hem complete rust voor te schrijven. Hij is sinds enkele weken geopereerd en stelt het goed. Tegen mei staat hij weer gezond en wel op het podium. Headbangen op die leeftijd kan dus best gevaarlijk zijn! We zijn er ons van bewust dat we heel wat fans teleurgesteld hebben, maar het is meer dan logisch dat nu de gezondheid van Tom op de eerste plaats komt.    

Samen met Metalllica, Megadeth en Anthrax gaan jullie enkele shows spelen onder de noemer 'The Big four'. Dat moet de (natte) droom van elke metalliefhebber zijn. Natuurlijk kijken we uit naar die shows. Het is fantastisch om met zulke bands de affiche te delen. Elke groep op de affiche heeft het gezicht van de metalscène bepaald. De pionieren van de thrash metal zijn verenigd en ik kan je beloven dat die shows een unieke belevenis zullen zijn. Zowel voor ons als voor de fans.

Heel wat mensen zijn het erover eens dat 'World Painted Blood' een snelle en harde plaat is geworden. Misschien wel een van de snelste albums sinds jaren. Hoe zou jij de nieuwe cd willen omschrijven?
De nieuwe cd is inderdaad hard, snel en to the point. De reacties die we tot nu toe gehoord hebben zijn heel lovend. 'World Painted Blood' is wat mij betreft Slayer in zijn puurste vorm. Ik ben er dolblij mee. Sommigen beschouwen 'World Painted Blood' als de beste Slayer-plaat sinds jaren en als je dat hoort van je fans mag je toch wel een beetje trots zijn, niet? Als muzikant is het moeilijk om je eigen werk te beoordelen, daarom hechten we veel belang aan de reacties van onze fans. Voor ons zijn ze een prima graadmeter, hoewel we altijd ons eigen ding zullen blijven doen. Het blijft leuk om snelle songs te spelen. Zo verleg je, als muzikant, keer op keer je grenzen en dat houdt je jong en alert.
  

Bands die al een tijdje meedraaien gaan vaak net iets rustigere en melodieuzere songs schrijven. Die regel is duidelijk niet van toepassing op Slayer.
Het voelt nog steeds heerlijk om rauwe en snelle muziek te schrijven. De kans is heel klein dat we ons ooit zullen wagen aan rustige songs. Jeff heeft voor deze plaat heel veel muziek geschreven en hij is iemand die van strakke en snelle nummers houdt. Naast de rauwheid van de nummers is ook de productie supervet. Greg Fidelman heeft prima werk geleverd. Hij heeft ervoor gezorgd dat elk instrument op de juiste plaats zit. Het hele plaatje klopte en het was aangenaam om met hem te werken.

Slayer heeft er altijd een erezaak van gemaakt om de mensen wakker te schudden door middel van jullie snedige teksten, die de hedendaagse samenleving, en het geloof in het bijzonder, in vraag stellen. Voel jij je aangetrokken tot de onderwerpen die Tom avond na avond luidkeels staat te brullen? 
Jeff Hanneman en Kerry King (beiden gitaar) zijn verantwoordelijk voor alle teksten, maar dat wil niet zeggen dat ik het altijd met hen eens ben. In sommige onderwerpen kan ik me gelukkig wel vinden, hoor. Toch blijft het schrijven van teksten een zaak die Kerry en Jeff aanbelangt. En dat stoort me niet. Iedereen in de band heeft zijn taak en ik ben de drummer. Dus…ik ram lekker op mijn drumstel!

Na je vertrek bij Slayer in 1992 besloot je van start te gaan met Grip Inc. Hoe kijk je terug op die periode? Dat was iets dat ik moest doen. Toen ik met Grip Inc. van start ging, stonden we midden in de jaren negentig. De metalscène bloeide volledig open en ik wilde wel een keer iets anders doen. Ik vond de juiste bandleden en greep de kans om nieuwe dingen te realiseren. Toch was ik me ervan bewust dat ik voor eeuwig en altijd de drummer van Slayer zou blijven. Ik was trots op wat ik bereikt had en was klaar voor een nieuwe uitdaging. Met Grip Inc. nam ik een aantal zeer boeiende en spannende albums op en kon ik me als drummer helemaal uitleven. Dat gevoel was heerlijk. Ik deed mijn ding en de albums sloegen stuk voor stuk aan bij het publiek.

Naast Grip Inc. was je ook te horen op de albums van Fantômas, de band van Mike Patton (Faith No More) en Buzz Osborne (Melvins).
Mike Patton is al jaren een goede vriend. Na zijn vertrek bij Faith No More had ook hij een nieuwe uitdaging nodig en belde me of ik zin had om iets totaal anders te gaan doen. Ik stemde meteen toe en in 1998 ging ik bij Fantômas aan de slag. Een heel intense ervaring. De muziek was totaal iets anders dan wat ik ooit gebracht had. Fusion is een zeer moeilijk genre. Wie ooit al eens de tijd genomen heeft om naar een album van die band te luisteren, zal niet kunnen ontkennen dat de muziek vrij intens en geflipt is. De kans bestaat dat er nog een Fanômas-cd komt, want Mike is muzikaal nog niet uitgeblust.

Als muzikant kom je natuurlijk in contact met heel wat nieuwe bands en muziekstromingen. Volg jij de metalscène nog op de voet? 
Ik hoor veel muziek, maar echt beluisteren en op zoek gaan naar nieuwe bands, daar ben ik misschien wel een beetje te oud voor geworden. Er komt de laatste tijd zoveel muziek uit, dat het moeilijk is om de scène te volgen. Slayer heeft zich nooit laten beïnvloeden. Wij stonden tenslotte aan de wieg van het genre! Dat is misschien wel de reden waarom ik niet zo veel interesse toon in het ontdekken van nieuwe muziek. De enige muziek waar ik echt mee bezig ben is de muziek die ik zelf maak. En dat neem ik nog steeds heel serieus. Of ik het spelen in een band als Slayer nog lang zal kunnen volhouden? Zolang mijn gezondheid het toelaat zal ik muziek blijven maken. Want ik weet echt niet hoe het voelt om iets anders te doen. 

Robby Embrechts

www.slayer.net
www.myspace.com/slayer

Slayer is:
Tom Araya – zang, bas
Jeff Hanneman - gitaar 
Kerry King - gitaar
Dave Lombardo - drums